Ο αγώνας συνεχίζεται

Ένα βήμα πίσω, δύο βήματα μπροστά, επιχειρεί να κάνει η κυβέρνηση με την αλλαγή υπουργού. Κέρδισμα χρόνου αλλά και τεράστια υποκρισία, καθώς οι βασικές πλευρές της αντιμεταρρύθμισης όχι μόνο παραμένουν αλλά και οξύνονται: Από 1η Γενάρη μειώνονται συντάξεις (λόγω εφαρμογής του νόμου Ρέππα), ενώ ανυποχώρητη εμφανίζεται η κυβέρνηση στο ευφυές σχέδιο της αρπαγής του 10% των πόρων των υγιών ταμείων.

Ταυτόχρονα τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ εμφανίζουν την εικόνα μιας μεταρρύθμισης που «πέθανε» πριν καν ξεκινήσει, ενώ οι εκσυγχρονιστές και οι νεοφιλελεύθεροι δημοσιογράφοι εγκαλούν την κυβέρνηση διότι «λιγοψύχησε» από το βάρος των αντιδράσεων και δεν θα ανατρέψει το ασφαλιστικό.

Η εικόνα αυτή είναι παραπλανητική. Η όποια αναδίπλωση της κυβέρνησης αποτυπώνεται πετυχημένα στο σκίτσο του Δ.Καμένου στην Ελευθεροτυπία της Τρίτης 18/12/2007. Η εφημερίδα γράφει: «Η έσχατη «αναδίπλωση» της κυβέρνησης θα περιλαμβάνει σε κάθε περίπτωση την υφαρπαγή των αποθεματικών (10% επί των εσόδων σε ετήσια βάση), την αύξηση των ορίων ηλικίας των γυναικών και μητέρων εργαζομένων, την προσθήκη εξαμήνων σε όσους σήμερα συνταξιοδοτούνται στο 58ο έτος (με 35ετία), την αναθεώρηση της λίστας των βαρέων και ανθυγιεινών (ΒΑΕ), την ανατροπή των προϋποθέσεων συνταξιοδότησης για τους εισελθόντες στην αγορά εργασίας μετά την 1/1/1993 (σημ. τελευταία 15ετία) και, φυσικά, τους νεοεισερχομένους στην αγορά εργασίας».

Οι συγκεκριμένες αλλαγές όπως προετοιμάζονται περιγράφονται σε ρεπορτάζ του Χ.Μέγα στην Ελευθεροτυπία.

Το θέμα είναι ότι μόνο και μόνο με όσα προβλέπει ο νόμος Ρέππα πολύ πράγμα από όσο ήθελε να περάσει η κυβέρνηση Καραμανλή, αυτόματα εφαρμόζεται. Επειδή πολλοί δεν ξέρουν τι είναι και τι προβλέπει ο νόμος του ΠΑΣΟΚ του 2002:

Ο νόμος Ρέππα το 2002 πέρασε στα μουλωχτά μέσα σε ένα κλίμα «διαλόγου» και «συναίνεσης», με τις ηγεσίες του συνδικαλισμού –μόλις ένα χρόνο μετά την ανατροπή των σχεδιασμών Γιαννίτση- να υπακούουν στη γραμμή της κυβέρνησης. Οι ρυθμίσεις Ρέππα δεν αναδείχθηκαν από τότε σε κορυφαίο πρόβλημα για τους εργαζόμενους, καθώς κρύφτηκαν πίσω από την (ευνοϊκή υποτίθεται) πρόβλεψη για χρηματοδότηση του ΙΚΑ κατά 1% του ΑΕΠ. Σοφά ποιώντας η προηγούμενη κυβέρνηση δήθεν υλοποίησε ένα χρόνιο αίτημα για κρατική χρηματοδότηση, αλλά όμως αυτό το μέτρο δεν εφαρμόστηκε ποτέ από τότε… Και έμειναν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες να θαυμάζουν το 1% του ΑΕΠ (που ποτέ δεν δόθηκε) αλλά και να αποδέχονται όλες τις αρνητικές ρυθμίσεις.

Ο νόμος Ρέππα (3029/02) προβλέπει πολύ συγκεκριμένες αλλαγές:

- Επιβάλλει την ένταξη 8 ειδικών ταμείων (ΔΕΚΟ, Τράπεζες) στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ (ταμείο κύριας σύνταξης του ΙΚΑ) έως την 1.1.2008. Αυτό αφορά την κύρια ασφάλιση. Με αυτόν τον τρόπο απαλλάσσει τραπεζίτες και δημόσιο από τις υποχρεώσεις και τα χρέη τους προς αυτά τα ταμεία και τα φορτώνει μέσω στο ΙΚΑ και τους φορολογούμενους. Τα περισσότερα από αυτά έχουν ήδη γίνει, με τελευταίο σκάνδαλο αυτό της Alpha Bank.

- Επιβάλλει την ενοποίηση των επικουρικών ταμείων ή την ένταξή τους στο ΙΚΑ-ΕΤΕΑΜ (ταμείο επικουρικής σύνταξης του ΙΚΑ), με προνομιακούς όρους για τους εργοδότες.

- Θεσπίζει ασφαλιστικό σύστημα 3 πυλώνων – κύριας, επικουρικής και ιδιωτικής ασφάλισης με την εισαγωγή του θεσμού των επαγγελματικών ταμείων, δηλαδή σχεδόν ιδιωτική ασφάλιση χωρίς εγγυήσεις (στα επαγγελματικά γίνεται το μεγάλο φαγοπότι με ομόλογα, χρηματιστήρια κλπ), στη θέση των επικουρικών.

- Θεσμοθετεί την «Εθνική αναλογιστική αρχή» που ασκεί έλεγχο στα οικονομικά μεγέθη όλων των ταμείων και «εισηγείται τη λήψη των αναγκαίων μέτρων».

- Μειώνει τις συντάξεις όσων συνταξιοδοτούνται από 1/1/2008 ώστε τελικά να φτάσουν όλοι να παίρνουν το 70% για κύρια σύνταξη αντί για το 80% (και οι ασφαλισμένοι πριν το 1993 και οι μετά). Επίσης υπολογίζει πλέον τις συντάξεις στο μέσο όρο του μισθού της πενταετίας αντί για τον τελευταίο μισθό, άρα τις μειώνει και με αυτόν τον τρόπο

- Διαιωνίζει το διαχωρισμό του ν.Σιούφα σε ασφαλισμένους πριν και μετά το 93 παρά τις τάχα υποσχέσεις του ΠΑΣΟΚ ότι θα τον καταργήσει. Θυμίζει τις υποσχέσεις της ΝΔ ότι θα καταργούσε τον νόμο Ρέππα πριν γίνει κυβέρνηση για να τον υλοποιήσει και να τον εμπλουτίσει επί το χειρότερο, αφού έγινε κυβέρνηση.

Κατά τα άλλα η αλλαγή υπουργού κλείνει το μάτι για «ηπιότερους ρυθμούς», αλλά η αλήθεια είναι η αίτηση για συναίνεση, για ευελιξία, για επικοινωνιακό κουστουμάκι στο ασφαλιστικό.

Εντωμεταξύ νέα πρόκληση δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα: Ανασφάλιστοι είναι 1.538 νέοι εργαζόμενοι στο ΙΚΑ που μάλιστα καλύπτουν οργανικές θέσεις όπως αναφέρει το ΒΗΜΑ της Κυριακής 16/12/2007. Η νέα αυτή «αποκάλυψη» σκάνδαλο έρχεται να προστεθεί στο σκάνδαλο διαρκείας της εισφοροδιαφυγής όπου κράτος και εργοδοσία κλέβει ετησίως πάνω από 1,2 δις ευρώ.

Αποπέμφθηκε ο Μαγγίνας, να αποπεμφθεί και το σχέδιο της κυβέρνησης

Κάτω από το βάρος των αποκαλύψεων των ΜΜΕ για την παράνομη βίλα και τους ανασφάλιστους Ινδούς, ο Μαγγίνας αποπέμφθηκε προτού προλάβει να ολοκληρώσει το μεταρρυθμιστικό έργο της κυβέρνησης Καραμανλή. Επειδή ωστόσο παραμένουν κάμποσοι οι υπουργοί με τις παράνομες βίλες τους (Σουφλιάς, Ρουσόπουλος κλπ) χωρίς παρόλα αυτά να έχουν αποπεμφθεί, ο πραγματικός λόγος της απομάκρυνσης Μαγγίνα, είναι η προφανής αδυναμία της κυβέρνησης να παρακάμψει τις τεράστιες αντιδράσεις των εργαζόμενων για μείωση συντάξεων και αύξηση ορίου ηλικίας που έμμεσα ή άμεσα ήθελε να περάσει το αναμενόμενο νομοσχέδιο.

Έτσι η αποπομπή Μαγγίνα συνιστά μια νίκη για τον εργαζόμενο κόσμο, αλλά και μια κίνηση ελιγμού της κυβέρνησης που προσδοκά με την αντικατάσταση του αρμόδιου υπουργού να καταλαγιάσει τις αντιδράσεις. Στην πραγματικότητα αποτελεί ένα χαστούκι στην ψευδαίσθηση των από πάνω αλλά και πολλών από κάτω, ότι οι πρωθυπουργοί και οι κυβερνήσεις τους κάνουν ότι θέλουνε, περνάνε ότι θέλουν, δεν δίνουν λογαριασμό πουθενά και δεν καταλαβαίνουν τίποτε. Από αυτή την άποψη και μόνο μπορούμε να αισθανόμαστε πιο δυνατοί, πιο σίγουροι ότι οι αγώνες μας έχουν αποτελέσματα, πιο χαρούμενοι.

Σήμερα το «δεν θα περάσει», το σύνθημα δηλαδή που γέννησε την κίνησή μας την 1η Δεκέμβρη στο Πολυτεχνείο, φαίνεται πιο ρεαλιστικό, είναι πιο κοντά. Είναι δηλαδή ένα μάθημα και για εμάς τους ίδιους, αλλά και για κάθε αγωνιζόμενο εργαζόμενο, ότι μπορούμε να τους σταματάμε, ακόμη κι αν μοιάζουν αποφασισμένοι, αυταρχικοί, αλαζόνες, τυφλά προσηλωμένοι στα συμφέροντα των λίγων. Όπως και να έχει, όσο κι αν είναι πωρωμένοι στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου, μια απεργία 2,5 εκατομμυρίων ανθρώπων τους ταρακουνά, τους κάνει να ανησυχήσουν, τους κάνει να ξανασκεφτούν – όχι την ουσία της πολιτικής τους, αλλά το πώς, με ποιο τρόπο, με ποιο «χάπι», με ποια τρικ, σε ποιο χρόνο, θα την εφαρμόσουν.

Μόνο και μόνο βέβαια ο τεράστιος όγκος της απεργίας της Τετάρτης αποτελεί μια μεγάλη νίκη και μια σημαντική παρακαταθήκη. Δεν μπορούμε όμως να μείνουμε εδώ. Το βασικό είναι ο αγώνας να συνεχίσει και να κλιμακωθεί. Να διεκδικήσει επιθετικά, να μην ξεφουσκώσει, να μην υποχωρήσει. Η εφαρμογή διατάξεων του νόμου Ρέππα από την 1/1/2008 σημαίνει ότι η κυβέρνηση μπορεί να βγάλει μια χαρά πολύ και βρώμικο έργο ενάντια στα συμφέροντα των εργαζόμενων, απλά και μόνο εφαρμόζοντας τον νόμο του ΠΑΣΟΚ, που τον στηρίζουν άπαντες στο ΠΑΣΟΚ και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Και βέβαια καθόλου δεν ακυρώνεται η πρόθεση της κυβέρνησης Καραμανλή να δαγκώσει όσο και ότι μπορεί να δαγκώσει με την αφαίρεση επαγγελμάτων από τα βαρέα και ανθυγιεινά, να βουτήξει ότι και όσο μπορεί να βουτήξει από τα αποθεματικά, με όποιες ενοποιήσεις ταμείων μπορέσει να περάσει κλπ. Άρα ο αγώνας μας έχει μέλλον και συνεχίζεται.

Κρίσιμη είναι η προβολή των πραγμάτων που μας ενώνουν και όχι αποκλειστικά των «ιδιαιτεροτήτων» των κλάδων. Οι ιδιαιτερότητες, οι ειδικές συνθήκες, θα πρέπει να είναι βήμα και όπλο για το «όλοι μαζί μπορούμε να κερδίσουμε». Διαφορετικά το έργο το έχουμε ξαναδεί και το έχουμε πληρώσει κατά καιρούς όλοι οι εργαζόμενοι: «διαίρει και βασίλευε…»

Η απεργία που έχουν αύριο οι μηχανικοί, οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί, οι κτηνίατροι, οι δημοσιογράφοι και οι δικηγόροι, είναι βήμα που πρέπει να συνεχίσει να μαζικοποιεί και να ενώνει τον αγώνα όλων των κλάδων και όλων των εργαζομένων, ανεξαρτήτως της κυβερνητικής προπαγάνδας περί προνομιούχων και ρετιρέ.

Να συνεχίσουμε την κίνηση και τη δράση μας και μέσα στις γιορτές. Απευθυνόμενοι και πάλι μέσα στον κόσμο της εργασίας, ειδικά στους νέους συναδέλφους που είδαν το χαμόγελο των αγώνων την προηγούμενη Τετάρτη. Να επιμείνουμε ότι «όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε». Να κάνουμε ελιγμό χωρίς αντίκρισμα την παραίτηση Μαγγίνα. Να αποδείξουμε ότι δεν είναι αναλώσιμοι μόνο οι υπουργοί, είναι αναλώσιμες και οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και του κεφαλαίου. Έχει επομένως μεγάλη σημασία η συμμετοχή μας στις κινήσεις που έχουν προγραμματιστεί από τις επιτροπές του dikaioma.gr τις επόμενες μέρες και ώρες.

Θα πρέπει να αντέξουμε να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας, έστω κι ένα λεπτό παραπάνω από όσο αντέχει ο νεοφιλελευθερισμός να υπερασπίζει τα σχέδιά του.